http://brest-railib.by/modules/mod_image_show_gk4/cache/00001gk-is-109.jpglink
http://brest-railib.by/modules/mod_image_show_gk4/cache/00002gk-is-109.jpglink
http://brest-railib.by/modules/mod_image_show_gk4/cache/00003gk-is-109.jpglink
http://brest-railib.by/modules/mod_image_show_gk4/cache/00004gk-is-109.jpglink
«
»
banervk

Уважаемые гости сайта! 

Приглашаем вас в библиотеки Брестской районной библиотечной сети и хотим увидеть в числе постоянных посетителей нашего сайта, а, зарегистрировавшись, вы станете ещё и нашим виртуальным читателем.

 На электронных страницах нашего сайта вы можете познакомиться:

- c богатой историей Прибужского края;
- со всеми номерами краеведческого альманаха «Астрамечаўскі рукапіс»;
- c распорядком работы, рабочими телефонами, электронными и почтовыми адресами всех библиотек района;
- c перечнем новинок литературы и периодики;
- c перечнем платных услуг (ксерокопирование, сканирование, предоставление компьютера во временное пользование и многие другие)
- c массовыми мероприятиями  для посетителей разных возрастов.

banerelc

Поиск

.jpg

ВСЕ ЭТО РОДИНА МОЯ

newbooks222.jpg

Поздравляем С Днем Рождения!

vgif-ru-9988

Библиотека детям

_детям2.jpg

333333333333333.jpg

160.jpg

100.jpg

100_влксм.jpg

Внимание

.jpg

Досуг, творчество, библиотека

Tvorchestvoall.jpg

Спадчына Прыбужжа ў раённым альманаху

rukapis4-2014.jpgrukapis2-2013.jpgrukapis1-2014.jpgrukapis1-2015.jpgrukapis3-2014.jpgrukapis2-2014-1.jpgrukapis3-2015.jpgrukapis3-2013.jpgrukapis1-2013.jpgrukapis4-2013.jpgrukapis2-2015.JPG

Книги Александра Волковича онлайн

volkovich-us-open

Аудио книги

Elektronnaya-biblioteka.jpg

Новые поступления

newbooks22.jpg

radio10.jpg

.jpg

_календарь_Вацлау.jpg

Полезные ссылки

ssilki

Среда, 30 Май 2018 11:53

У Брэсце адбылося ўзнагароджанне пераможцаў літаратурнага конкурсу “Маладая літаратурная крытыка-2018”

Оцените материал
(3 голосов)

24 мая ў рамках святкавання Дня славянскага пісьменства ў   Брэсцкім абласным грамадска-культурным цэнтры  адбылося ўзнагароджанне пераможцаў літаратурнага конкурсу “Маладая літаратурная крытыка-2018”, прымеркаванага да Года малой радзімы. Гэта сумесны праект Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі і філалагічнага факультэта Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А.С.Пушкіна.

Па ўмовах творчага спаборніцтва да разгляду прымаліся рэцэнзіі на асобныя мастацкія творы пісьменнікаў берасцейцаў. Спроба прааналізаваць творчасць землякоў сучаснікаў выклікала ў многіх студэнтаў глыбокую цікавасць да вывучэння літаратуры роднага краю, лёсаў пісьменнікаў і іх філасофскіх разваг.

“Чытаеш кнігу і здзіўляешся: як можна змясціць столько жыццяў і лёсаў у адной?! А тут нават болей. Тут яшчэ і душа пісьменніка, бо піша ён пра свайго дзядулю, якога можна назваць сапраўдным, моцным чалавекам з вялікім, напоўненым любоўю і верай сэрцам”, - прызналася ў сваёй рэцэнзіі на аповесць Анатоля Брытуна “Сяліба” студэнтка другога курса філфака Юлія Арэшка. Менавіта моц духу і  душэўна-псіхалагічная пранікнёнасць пісьменніка з вёскі Магіліцы Івацэвіцкага раёна Анатоля Галушкі натхнілі маладога крытыка Ганну Гегеню на даволі грунтоўны аналіз кнігі “Яблычны спас”, а Ксенія Якімук   захапіўшыся кнігай Наталлі Касцюк “Детдомовские рассказы”, правяла паралелі з цыклам апавяданняў вядомага савецкага пісьменніка Віктара Драгунскага “Денискины рассказы”, супрацьпаствіўшы дзіцячы смех і радасць  нямой болі пакінутых у дзіцячым доме дзяцей.

Ды й кожная прадстаўленая на конкурс праца стала цікавым  пошукам нечага свайго блізкага, незабыўнага, таго, што не дазваляе  абыякавасці авалодаць сэрцам. У юных крытыкаў атрымаўся незвычайны экскурс у свет мастацкіх вынаходак і  пісьменніцкіх спроб  пры адлюстраванні вечных тэм  - каханя, сяброўства, прыгажосці прыроды і месца ў жыцці.

А пераможцамі конкурсу сталі студэнткі 3 курса філалагічнага факультэтат БрГУ А.С.Пушкіна  Таццяна Сільвестрава і Ксенія Якімук. Іх працы будуць надрукаваны ў першым нумары літаратурнага альманаха “Берасцейская скарбніца”. У ліку лаўрэатаў – Юлія Арэшка, Марыя Сярко, Ганна Гегеня, Наталля Хоміч, Андрэй Несцярук, Святлана Карпук. Спецыяльны прыз “За творчы падыход у пазнанні літаратурнай крытыкі” атрымалі студэнткі 4-га курса філалагічнага факультэта Абадан і Лейлі Ёмудавы.

Падчас мерапрыемства пісьменнік Аляксандр Валковіч  выйшаў на сцэну, каб падарыць студэнтам сваю кнігу  “И тогда спроси свою печаль”. Адразу дзве рэцэнзіі   на яго творчасць трапілі  ў лік пераможцаў.

Прэс-служба Брсэцкага абласнога аддзялення СПБ

ПРЕДЛАГАЕМ ВАШЕМУ ВНИМАНИЮ РЕЦЕНЗИИ ПОБЕДИТЕЛЕЙ.

Хомич Наталья,

студентка 2 курса филологического факультета

БрГУ имени А.С. Пушкина,

специальность «Русская филология

(литературно-редакционная деятельность)»

 

«Очарованный» белорусским Полесьем:

по страницам книги А.М. Волковича «И тогда спроси свою печаль…»

Волкович Александр Михайлович родился в Бресте в 1950 г. в семье военнослужащего. Детство и юность провёл в посёлке Домачево Брестского района. Окончил Домачевскую среднюю школу и факультет журналистики Львовского высшего военно-политического училища. Работал в районной, областной, республиканской прессе. Открывал и редактировал первую ведомственную газету системы ЛУКОЙЛ «Нефтяник Когалыма» в Тюменской области России.

Является лауреатом международных литературных премий: интернет-журнала «Русский переплёт» (Москва, 2007) в номинации «Большая проза» – первое место, Диплом и Большой приз за повесть «Оберег»; конкурса «Литературная Вена-2008» – первое место в номинации «Проза», конкурса военных писателей имени Героя Советского Союза В. Карпова (Самара, 2009) – в номинации «Проза». Дипломант областного литературного конкурса имени В. Колесника в номинации «Проза» – 2010 г.

Автор ряда книг прозы и публицистики.

Живёт и работает в Бресте.

 Книга Александра Волковича «И тогда спроси свою печаль…» увидела свет в 2017 г. в издательстве «Альтернатива». В нее вошли новые и ранее публиковавшиеся повести, рассказы, эссе, зарисовки, написанные по материалам «вандровак» по регионам белорусского Полесья. На ярко-зелёной обложке изображена птица как образ-символ неповторимой природы белорусского края.

В сборнике широко представлены богатый разговорный фольклор полешуков, старинные предания и легенды, непростые жизненные коллизии, судьбы. В занимательных историях-элегиях о старине и сегодняшнем дне самобытного Полесского края, пересказанных «очарованным странником», наряду с образами-характерами присутствуют животные, птицы, деревья, болота, реки… В книге повествуется о людском милосердии, родниковых источниках нашей духовности и нравственности, о месте белорусов на земле, что по-настоящему значимо в жизни любого человека.

Повести и рассказы пронизаны патриотизмом писателя, его любовью к родному краю. Простой и понятный прозаический слог часто переходит на лирику. Повесть А. Волковича «И тогда спроси свою печаль...» поначалу воспринимаешь как «деревенскую» прозу. Тут и умирающая бабка-колдунья, над кроватью которой милосердный человек Иван разбирает крышу, чтобы душа грешной ведьмы смогла, наконец, улететь в небеса; и колхозный механизатор Микола; и бывший бухгалтер, крещённый татарин Байрам Абамов, по прозвищу Обама; и сердобольная соседка колдуньи, Мила; и Лёха Гуляй нога; и прочий деревенский люд, связанный общей судьбой и общей памятью о коллективизации, войне, недавнем осушении болот. Но мастерство писателя проявляется в том, что он максимально расширяет повествовательное пространство, неожиданно показывая полузабытую деревеньку и с ней всё Полесье из чрева винтокрылой машины, под которой проплывают изгибы рек и колёса болот, над которой закручиваются витки тайфунов и спирали галактик: «Огромная, закрученная морской ракушкой, морщинистая равнина, была похожа своими очертаниями на гигантскую ушную раковину – и она медленно вращалась под лопастями вертолета. Отчетливо рисовались синие завитушки рек, самые крупные из них были тогда, кажется, Ясельда и Припять. Угадывался темный провал-улитка торфяного болота. Далее следовали очертания мочки уха – овал заливного луга. Чередовались многочисленные прожилки, выпуклости, бугры, каемки, ручьи, островки – речные протоки и кипы зарослей дикой лозы и вербы. Живая необозримая плоть дышала, ворочалась, чавкала, гудела, звенела, пузырилась, воняла – это явственно и ощутимо чувствовалось внизу, среди нее – и резонировала производимую субстанцию в космос. И в то же время – улавливала и поглощала своей гигантской тарелкой сигналы далеких звезд и метеоритные ливни. Могучая спираль, плавно раскручиваясь, исторгала могучую энергию, рождала реки и озера, ручьи, родники и протоки, питала мириады живых существ, все живое происходило и множилось из ее бездонных, тугих недр».

Оживляют текст и лирические вставки: «Когда заплачет ива», «Печалька», «Грехи наши тяжкие» и пр. Подлинная находка автора – блестящая и неожиданная концовка: среди белорусских болот вдруг возникает мираж: городок в песках Аравии, шпили минаретов, пальмы, верблюды и скрытая от взоров женщина, внук которой вот-вот властно попросится на свет.

В финале ощущаешь, что колёса привода вселенной, вращающие мироздание, – это доброта и милосердие человеческое, это вновь обретённая икона «Нечаянная радость». В сборнике А.М. Волковича «И тогда спроси свою печаль…» поднимаются вечные и актуальные темы, автор твердо верит в человека, его доброту, любит свою страну и народ, обладает талантом донести эти чувства до читателя.

Писатель понимает, что в душе человека происходит вечное сражение между светлым и тёмным, добром и злом, Богом и дьяволом, и он выбирает, на чьей стороне быть. Камертон этого непростого выбора – наша сердечная печаль…. Данная книга носит символичное название, побуждая каждого человека задуматься о жизни, ее проблемах, жизненных неурядицах…

Книга написана простым, доступным для читателя языком, в ней отсутствуют сложные сюжеты, произведения рассчитаны на широкий круг читателей любой возрастной группы. Сборник произведений имеет красочно оформленную обложку, что позволяет рисовать в воображении чудесные картины природы, искать и в них вдохновения.

По моему мнению, книга А.М. Волковича «И тогда спроси свою печаль…» содержит много интересной информации, никого не оставляет равнодушным. Возможно, для кого-то покажутся банальными и даже устаревшими такие фразы, как «книга – наш друг и советчик»; «книга – это бесценный источник знаний»; «дом без книг подобен телу без души» (Цицерон). «И тогда спроси свою печаль…» А.М. Волковича поможет читателю духовно обогатиться, постигая внутренний мир персонажей, которые преподадут жизненные уроки, помогут разобраться в сложных ситуациях, чтобы не совершить непоправимых ошибок.

Я настоятельно рекомендую эту увлекательную, интересную, добрую, глубокую книгу широкому кругу читателей, неравнодушных к литературе Беларуси, к теме родного края.

 

Рэцэнзія на твор А. Валковіча “И тогда спроси свою печаль” СЯРКО МАРЫІ

Не для каго не сакрэт, што сучасная беларуская літаратура знаходзіцца ў стане станаўлення. Гаворка ідзе не аб агульнапрынятым этапе, які пачынаецца з сярэдзіны 50-х, а аб менавіта сённяшнім этапе.

 Сярод нешматлікай колькасці выбару “сённяшняй” беларускай літаратуры мне трапілася аповець Аляксандра Валковіча “И тогда спроси свою печаль”. Аповесць была надрукавана ў кнізе, якая мае такую ж назву, выпушчаная выдавецтвам “Альтернатива”. У кнігу ўвайшлі раней апублікаваныя і новыя аповесці, апавяданні, эсэ і замалёўкі, напісаныя па матэрыялах “вандровак” па рэгіёнах беларускага Палесся. Увогуле, кніга характарызуецца займальнасцю, уключае ў сабе даволі цікаўныя гісторыі Палесся.

Пачатак твора “И тогда спроси мою печаль” міфічны і інтрыгуючы. Аповесць складаецца з адзінаццаці частак, кожная мае назву і апісвае пэўную гісторыю з жыцця герояў. Гэтыя часткі не парушаюць кампазіцыі твора, а толькі дапаўняюць яго, што робіць твор яшчэ больш цікавым. Падзеі адбываюцца ў звычайнай палескай вёсцы Лешыцы, якіх шмат падобных на Беларусі. Героямі гэтай гісторыі не менш простыя, звычайныя вяскоўцы.

Ёсць творы, у якіх героі толькі дапамагаюць раскрыць галоўныя праблемы, якія аўтар хоча паказаць. У творы А. Валковіча героі перажываюць, прапускаюць кожную праблему праз сябе, што і дапамагае мацней задумацца. Незвычайна і тое, што аўтар разглядае шырокае кола праблем, якія з’яўляюцца надзвычай актуальнымі.

Першая частка пад назвай “Ведьмина хата”, у якой разглядаецца праблема адносінаў аднавяскоўцаў, але тут жа паказаны шчыры палескі люд, які не можа глядзець на тое, як чалавек пакутуе. Як бы яны не ставіліся да чалавека – заўжды дапамогуць.

Частка з міфічнай назвай “Русалка” знаёміць нас з незвычайнай прыродай Палесся, якая паказваецца з вышыні палёту: “Огромная, закрученная морской ракушкой, морщинистая равнина, была похожа своими очертаниями на гигантскую ушную раковину - и она медленно вращалась под лопастями вертолета. Отчетливо рисовались синие завитушки рек, самые крупные из них были тогда, кажется, Ясельда и Припять. Угадывался темный провал-улитка торфяного болота. Далее следовали очертания мочки уха – овал заливного луга. Чередовались многочисленные прожилки, выпуклости, бугры, каемки, ручьи, островки – речные протоки и кипы зарослей дикой лозы и вербы. Живая необозримая плоть дышала, ворочалась, чавкала, гудела, звенела, пузырилась, воняла – это явственно и ощутимо чувствовалось внизу, среди нее – и резонировала производимую субстанцию в космос. И в то же время – улавливала и поглощала своей гигантской тарелкой сигналы далеких звезд и метеоритные ливни”. Гэта апісанне ўспамінаў герой твора Мікола, але зараз з вышыні пражытых гадоў дадумваў: “Это как же мы так, бульдозерами да бензопилами – по самому чувствительному, созданному матушкой-природой живородящему месту?! Оглохеть земля может. Оскудеть. Бесплодной стать”. Праблема экалогіі – адна з самых складаных праблем, на думку пісьменніка. А праблема экалогіі нашага адметнага Палесся двойчы. У гэтай жа частцы аўтар знаёміць нас з галоўнай гераіней – Лізаветай і з іншымі цікавымі асобамі.

Асобна трэба весці гаворку аб тым, што словы-праклёны ў гэтым творы ўвасабляюцца ў рэальнасць. Напрыклад: “ «Пусть у тебя отсохнут руки, если ударишь еще…»

Расплата за грехи не заставила себя долго ждать. Вскоре муж, или как там его называли, свалился со строительных лесов и сломал себе руку”. 

Здаецца, менавіта на гэтай частцы і заканчваецца цягучая рамантычнасць, міфічнасць твора. Пачынаецца зусім не тое, чаго чакаеш. Аўтар паглыбляе нас у побытавую рэальнаць, што захапляе яшчэ больш.

Далей А. Валковіч паказвае жыццё вёскі. Галоўным пытаннем для вяскоўцаў паўстае з’яўленне “русалкі”. Лізавета дзяўчына з каралеўскім імем, але зусім некаралеўскім лёсам. У далейшым мы даведваемся аб складаным жыцці Лізаветы, якая была яшчэ зусім дзіцём, але перажыла значна больш, чым многія дарослыя. Яе гісторыя вельмі сумная, заклікае задумацца цяперашнюю моладзь.

Закранае аўтар і праблемы рэўнасці, здрады, п’янства, бядноты. Імкненне да добрага жыцця ў творы апісваецца трагічна, жаданне быць багатымі ломіць лёс Лізінай матулі і яе сяброўкам, якія паверылі ў звыклую, як здавалася, схему рабства.

Змена характару героя ў творах – даволі рэдкая з’ява, але калі ж усё ж такі мы яе сустракаем, то змена адбываецца пад уплывам нейкіх асабліва складаных жыццёвых абставін. У аповесці Аляксандра Міхайлавіча былы дэсантнік Валодзька мяняе свой характар пад уплывам вёскі: “С некоторых пор Володька начал замечать за собой странные вещи. Добреть он, что ли, стал, сопли пускать по каждому поводу?”. Здавалася, гэта абсурд. Але, пачытаўшы ўважліва твор, можна сапраўды заўважыць гэту мяккасць бойкага дэсантніка.

Пры ўсіх гэтых бытавых абставінах, аўтар не забывае ўключыць і тое, без чаго людзі не могуць абысціся: анекдотаў і жартаў.

Праблема выбару займае самае значнае месца. Бо гэта выбар не зямнога, а душэўнага, а дакладней – духоўнага. У нашых душах заўсёды ідзе змаганне зла і дабра, людзі не ведаюць, каму аддаваць перавагу Богу або д’яблу. У цяперашні час, на мой погляд, гэта праблема дасягае піку.

Гаворка ўжо ішла аб міласэрнасці і шчырым сэрцы палешукоў, але нельга было б не зрабіць на гэтым акцэнт яшчэ раз. Бо іх неабыякавасць да праблем зусім не роднага чалавека прымушае нас задумацца. Адразу з’яўляецца разуменне: чаму людзей, якія жывуць на Палессі, выдзяляюць сярод іншых беларусаў. Здавалася б, што нічога асаблівага ў іх адносінах няма, але ж калі ўлічваць сучасны стан зносін паміж людзьмі, дзе амаль кожны  з’яўляецца эгаістам, гэта сапраўды здзіўляе.

Кожны герой валодае абсалютнай рэалістычнасцю характара. Як ужо гаварылася, першыя часткі аповесці, на маю думку, валодаюць міфічнасцю, але, чытаючы далей, здавалася, што аўтар менавіта маю вёску наведаў. Гэта таксама гаворыць аб рэалістычнай накіраванасці твора.

Увогуле, твор невялікі, ды і падзеі ў ім адбываюцца на працягу некалькіх дзён, але за гэты час аўтару ўдаецца моцна закрануць нашы пачуцці. Для чаго і раскрывае нам герояў шырэй, выкарыстоўваючы іх успаміны.

Увесь зборнік характарызуецца тым, што аўтар шырока выкарыстоўвае багаты дыялект палешукоў. Аповесць “И тогда спроси свою печаль” не з’яўляецца выключэннем: «Жаніцца табэ трэба, валацуга!», “Я ниц не погрэшыла. Пайду перша”. Калі ўжо і аналізаваць твор з боку лінгвістыкі, то трэба гаварыць і пра не менш багаты фразеалагічны склад аповесці: “рыльце в пушку”, фразеалагізм “последние могикане” ўжываецца нестандартна:  у адносінах не да людзей, а да статку кароў, які застаўся апошнім. Таксама прысутнічае ў аповесці карысная для прачытання легенда аб паходжанні абраза Багародзіцы.

Аповесць цікавая, простая, чытаецца, як гаворыцца, на адным дыханні, але самае галоўнае, што твор актуальны. Нельга не адзначыць, што твор даступны для прачытання ў інтэрнэце, на цяперашні час гэта з’яўляецца вялікім плюсам, нават каментары можна пакінуць. Галоўным мінусам, на мой погляд, з’яўляецца тое, што імя аўтара мала знаёмае. Творы А. Валковіча несумненна павіны быць заўважаны і прачытанымі больш шырокай публікай.

Для мяне гэты твор быў цікавым. З немалой колькасці мною прачытаных кніг, як замежных, так і беларускіх, гэта аповесць пачала адносіцца да тых, што спадабаліся. Выпадкова атрымалася натрапіцца менавіта на гэты твор. Нават не чытаючы апісання кнігі, я пачала яго чытаць. Прыемна ўздзіўлена была тым, што твор мае такі жанр, які я люблю. Інтрыгуючы пачатак цяжка зрабіць, бо, як вядома, твор сустракаюць па першых радках. Але аўтар – майстар сваёй справы, і яму ўдалося гэта зрабіць.  Асабіста мне ўсё ж хацелася б пабачыць творы выдатных беларускіх аўтараў на роднай беларускай мове. З вялікай радасцю паглынуся ў астатнія творы А. Валковіча і буду раіць пачытаць іх сваім сябрам і звычайным знаёмым.

Прочитано 131 раз Последнее изменение Среда, 30 Май 2018 12:22

Оставить комментарий

Убедитесь, что вы вводите (*) необходимую информацию, где нужно
HTML-коды запрещены


Защита от спама
© 2018 Брестская районная централизованная библиотечная система. Все права защищены.
Сайт создан отделом автоматизации Брестской районной централизованной библиотечной системы